Ignac i Antek z Koziołkowa

Antek zwany Ekspresem.

2010-07-26T18:07:00.002+01:00

Od jakiegoś czasu patrzę z niedowierzaniem na moje drugie dziecko.
Tempo w jakim się rozwija wprowadza mnie w stan lekkiego osłupienia.
Wraz z ukończeniem czwartego miesiąca przebił się pierwszy ząbek. Dzisiaj Antek przewrócił się sam brzuszek. Od kilku dni samodzielnie siada z pozycji półleżącej.
Szczerze mówiąc nie nadążam za nim...

Niuje, pafam, pofe...

2010-07-01T07:46:00.002+01:00

Czas pędzi. Pędzimy i my. A raczej nasze dzieci. Trzy miesiące podwójnego rodzicielstwa za nami.
Ignac rozgadał się aż miło i kulturalnie - tytułowe dziękuję, przepraszam i proszę stosuje coraz częściej w odpowiedniej sytuacji. Największą pasją są obecnie samochody. W domu bawi się tylko nimi - jeździ i ustawia we wszelkich możliwych kombinacjach - nie daj Boże poprzestawiać, bo "bedzie płac". A na spacerze, żaden mijany pojazd nie umknie uwadze, z daleka rozpoznaje marki, a ulubionym ćwiczeniem jest czytanie rejestracji (tak, tak, literki i cyferki mamy już opanowane :)
No i jeszcze bajki. Ulubieni bohaterowie "Bołek i Jojek" na dobre stali się członkami rodziny po tym jak Ignac nadał im nasze nazwisko: "Bołek Dęga", "Jojek Dęga". Jest jeszcze "Akin Dęga" czyli Frankiln.
Nasze drugie dziecię też nie próżnuje. Rośnie jak na drożdżach. Jest większy od Ignaca w tym wieku. Jest też bardziej pogodny, uśmiechnięty i rozgadany.
27 czerwca został ochrzczony w asyście rodziny. Był nawet dziadek z Ameryki.
Tyle w skrócie o dzieciakach. Przed nami wakacje - może uda się aby były choć w niewielkiej części wyjazdowe. Póki co zapraszamy w odwiedziny do nas.
A foty może za jakiś czas uda się zorganizować.

Tadam!

2010-03-27T20:25:00.001Z

I oto jest.
Wyczekiwany i wytęskniony.
Przedstawiamy Wam Antosia.
Urodził się 23 marca 2010r przez cesarskie cięcie.
Ważył 4290 g i mierzył 60 cm.
Jesteśmy już w domu całą czwórką.
Pozdrawiamy i dziękujemy za wsparcie.

Ciąża mi ciąży

2010-03-18T14:36:00.000Z

Ileż można kazać na siebie czekać?

Nadal czekamy.

2010-03-14T18:37:00.000Z

Wyznaczony przez lekarza termin już minął.
Czekamy....

Wielkie oczekiwanie

2010-02-16T14:11:00.001Z

Przed nami ostatnie tygodnie oczekiwania na narodziny braciszka.
Trudno stwierdzić co przeżywa w związku z tym Ignac. Zapewne pomimo wszelkich starań, aby go przygotować i tak pojawienie się nowego członka rodziny będzie wielkim wydarzeniem.
Póki co, pokładająca się co jakiś czas mama jest strofowana: "Mama wstać i odzić". No bo ileż można leżeć... ;) Zwłaszcza, że od kilku tygodni Ignac daje nam się wyspać - budzi się ok 7:00, a potem nawet przez godzinę siedzi w łóżeczku i ogląda książeczki. Zza ściany słychać tylko głośne komentarze: "Eden akin, eden mi, eden imak" (Jeden Franklin, jeden miś, jeden ślimak ;).
Korzystamy z tego dobrodziejstwa na maksa - wszak niedługo znowu czekają nas nieprzespane noce...

Uuu, tocyt i tip...

2010-01-13T13:46:00.002Z

To trzy rzeczy bez których Ignac nie może żyć. Albo przynajmniej spokojnie zasnąć.

"Uuu" to piesek-maskotka, którą kupiłam Ignasiowi jak jeszcze jak byłam z nim w ciąży. Piesek ma wiecznie wyświechtany i zaśliniony ogonek, mimo częstego prania zawsze wygląda na "mocno sfatygowanego". Nic dziwnego, jest karmiony, pojony, czasem robi siku do nocnika, generalnie nieodłączny przyjaciel zabaw i codziennych wydarzeń.

"Tocyt" to po prostu kocyk. Nie ma bez niego popołudniowej drzemki i wieczornego zasypiania. Kocyk nieustannie wędruje za Ignasiem po wszystkich pomieszczeniach domowych. Już przestałam się przejmować, że długo nie da się go zachować w czystości.

"Tip" - pić, czyli żółty kubek niekapek. Jak się okazuje, do kubka też można się przytulać przed zaśnięciem, niekoniecznie z niego pić.

Urocze i mam nadzieję, że niegroźne dziecięce przywiązania.

Bunt dwulatka

2010-01-04T18:45:00.002Z

Z początkiem Nowego Roku rozpoczął się dla nas trudny czas. O ile wcześniej spotykaliśmy się u Ignaca z drobnymi przejawami buntu, tak teraz z dnia na dzień jest coraz gorzej. Gdzie się podział mój mądry, grzeczny chłopczyk?
Ataki histerii łącznie z waleniem głową o podłogę, wrzaski"chcę, chcę, chcę" i piski na świdrującym w uszach rejestrze. A to dopiero początek... Zapowiada się ciekawy rok :-/

Dorastanie

2009-12-12T14:41:00.003Z

Codziennie przyglądam się mojemu synowi i nieustannie wpadam w zadziwienie. Nie wiadomo kiedy z niemowlaka stał się małym chłopczykiem. Każdy dzień to kolejny krok w jego rozwoju i bywają chwile, że naprawdę jestem w szoku, jak szybko się zmienia, jak dorasta, dojrzewa.
To Ignacowe tempo sprawia, że my rodzice musimy nieustannie się "dostosowywać", bo pojawiają się nowe wyzwania i problemy (a raczej zagadnienia) do rozwiązania. Chcemy mu towarzyszyć, wspierać, inspirować, mądrze wychowywać, a to nie zawsze jest takie proste, choć z pewnością przynosi masę radości.

Samodzielność
Ciągle zastanawiam się jak pomóc mojemu dziecku w stawaniu się samodzielnym i zaradnym życiowo na tyle na ile pozwala mu jego wiek. Jak się okazuje, dziecko potrafi wykonać wiele czynności samodzielnie, o ile mu się na nie pozwoli, nauczy i udostępni "narzędzia". Ostatnio Ignaś "dostał" część szuflady w kuchni, w której są jego talerzyki, miseczki, kubeczki, sztućce. Teraz przed posiłkami sam je wyjmuje, stawia na stół. Wie też, gdzie wisi ściereczka, którą można wytrzeć rozlane picie. Staramy się aby codziennie rano chował swoją pościel i piżamkę do szuflady i wieczorem przed snem wyjmował. W planie jeszcze sporo, w gruncie rzeczy bardzo prostych zmian, jak obniżenie wieszaczka na ręcznik, na kurtkę zorganizowanie stołeczka do mycia rąk przy umywalce, miejsce, gdzie będzie sam mógł odkładać brudne ubranka itd. Oddzielną kwestią jest sprzątanie zabawek. Dobrze gdy każda ma swoje ustalone miejsce i wiadomo gdzie ją odłożyć.
No i łóżeczko. Niedawno zamieniliśy "niemowlęce" na "chłopięce".

Komunikacja
Wreszcie zaczynamy się porozumiewać słowami. Wiele z nich jest zrozumiałych tylko przez nas, ale to tylko kwestia czasu. Teraz bardziej musimy zwracać uwagę na to co mówimy, także między sobą, bo Ignac szybko wyłapuje poszczególne słowa i z zapałem powtarza. Dzisiaj np. bawiliśy się klockami domino. Na jednym z nich po kilku dniach użytkowania obrazek niemal całkowicie się strał. Powiedziałam głośno: "To jakiś szajs". Potem Ignaś za każdym razem biorąc ten klocek do ręki powtarzał: "sajs" :)

Zabawy
Pomysły naszego dziecka na zabawy są równie zaskakujące jak tempo, w którym się uczy nowych rzeczy. Ostatnio na topie są wspomniane już kostki domino, które można układać w różne wzory, maniakalnie równe rządki, z zapałem je niszczyć i zaczynać od nowa.
Do ulubionych zabaw należy również układanie puzzli, rysowanie i zabawa w czytanie literek (tutaj poczytujemy pierwsze książeczki serii "Kocham czytać").

Nadal borykamy się z problemami typu nocnik. No cóż, wierzymy, że na wszytko przychodzi odpowiedni moment.

Ja wiedziałam, że tak będzie...

2009-10-30T11:05:00.002Z

Kobieca intuicja nie zawodzi. W przypadku Ignaca byłam przekonana, że to chłopak. I dzisiejsze wieści z usg też mnie nie zaskoczyły. Ignaś ma młodszego brata! :) Myślę sobie, że to bardzo wygodny przyszłościowo układ.
No i mamy zagwozdkę z imieniem, bo wszystkie wcześniejsze opcje jakoś nie do końca mi jednak podchodzą. Pojawiają się nowe pomysły: oprócz podanego już wcześniej Franka czy Stasia, kusi Florian, Konstanty, Antoni... Ech, czekamy na olśnienie.
Swoją drogą Pan Bóg hojnie wynagradza mi wcześniejsze braki. Wychowywałam się w domu bez mężczyzny, teraz mam ich trzech! I dobrze mi z tym :)
Pozdrawiam!

Pieluszki raz jeszcze

2009-10-20T22:02:00.006+01:00

Napaliłam się na te pieluch wielorazowe, że hej! Śnią mi się po nocach nawet :) Wczoraj dotarła pierwsza partia testowa - mieliśmy poczekać na drugie, wypróbujemy już na Ignacu. Te pieluchy są naprawdę fantastyczne (na oko na razie, bo do noszenia musimy je przygotować). Szczególnie te bambusowe - przemiłe w dotyku. Dałam Ignacowi do rączek co by się oswajał, a on się zaczął do nich przytulać :) To jaki to komfort dla kochanej pupci musi być! Żałuję, że dopiero teraz je odkryłam.
I choć mam nadzieję, że Ignac ich już długo nie ponosi (choć nocnik znowu jest "bee" ;( ), to inwestycja zwróci się przy następnych turach :)
A kto wie, może niedługo siądę sama do maszyny i coś wykombinuję tańszym kosztem.
Na koniec takie zdjęcie, które przekonuje mnie jeszcze bardziej, że naprawdę warto się "nawrócić".

Tyle pieluszek jednorazowych zużywa jedno dziecko.
Źródło: www.kingstonmertonrealnappies.org.uk

Samochodowe być albo nie być

2009-10-19T21:39:00.002+01:00

Nie mamy samochodu. Z wyboru. Niewiele już takich osób na świecie ;)
Do tej pory nie był nam po prostu potrzebny aż "tak". J. pracuje w domu, ja miałam blisko do pracy, a teraz też w domu na wychowawczym. Specjalnie kupiliśmy wózek łatwy do składania i transportu. Dożo też nosiłam Ignaca w chuście. Po Lublinie kursowaliśmy w miarę możliwości na piechotę (uwielbiamy) w razie konieczności komunikacją miejską (tłok, wysokie schody, często brak pomocnej ręki wkurzają, ale nie zniechęcają). W dłuższą trasę, całą trójką, też jakoś bez większych przeszkód udało się wyjechać (Świdnik ;), Dęblin, Otwock, Bydgoszcz, Toruń, Warszawa, Berlin). Jasne, że wymagają takie wyprawy większego wysiłku, dobrego zorganizowania, cierpliwości, ale są możliwe. Jakoś szczególnie nie brakowało nam samochodu. Może poza momentami, gdy trzeba było kogoś prosić o pomoc, podwiezienie, podrzucenie gratów - w takich sytuacjach nie czuję się najlepiej.
Teraz , oczekując drugiego dziecięcia, zastanawiamy się co dalej w tym temacie. Kupować, nie kupować?
Pociągiem coraz trudniej jest się gdziekolwiek dostać (niestety). Busy i autobusy podmiejskie do transportu dzieci nie są zupełnie przygotowane. Jeszcze we dwoje z jednym dzieckiem i bagażem jakoś da radę, ale samemu - Szczęść Boże...
Ale kupować samochód żeby go mieć na ewentualne łikendowe wycieczki lub wyjazd do rodziny raz w miesiącu? Może już lepiej zostać w domu, poczekać aż dzieci z wózków wyrosną?
Taki samochód to, oprócz jakiegoś tam komfortu, dodatkowy kłopot i koszt.
Chyba jeszcze i tym razem sobie odpuścimy... Powalczymy. Damy radę?

Jakie imię?

2009-09-30T21:34:00.002+01:00

Być może niektórzy uznają, że to za wcześnie na wybór imienia dla dziecka, które ma niecałe 17 tygodni i siedzi sobie spokojnie we wnętrznościach mamy.
Osobiście, możliwość nazywania po imieniu dziecka jeszcze przed jego narodzeniem, jest dla mnie bardzo ważna. Tak też było z Ignacem. Był tak nazywany od momentu poznania płci. Dawało mi to możliwość myślenia o nim, mówienia do niego w bardziej konkretny sposób. Nieszczególnie odpowiadają mi formy typu: "fasolka", "dzidziuś" itd. Zresztą w domu na ogół zwracamy się do siebie po imieniu, żadne tam "kochanie" czy "skarbie". To imię najbliższej osoby jest dla mnie najpiękniejszym zawołaniem.
Zwykle jednak wybór imienia nie jest taki prosty. Udało nam się ograniczyć do dwóch dla każdej płci. I tak w końcu wybierzemy najodpowiedniejsze. Ale Was zapraszam do mini ankiety, która znajduje się w pasku po prawej stronie. Chętnie poznam Wasze zdanie :) Pozdrawiam.

14t5dc

2009-09-17T16:07:00.002+01:00

Pierwszy trymestr za nami i dzięki Bogu jakoś udało się go przetrwać - a łatwo nie było. Najważniejsze, że jest dobrze. Robione ponad dwa tygodnie temu usg pokazało mi naszego maluszka całego i zdrowego (przynajmniej z badań nie wynika nic niepokojącego). Najmłodsze było rozbrykane, klaskało stópkami i okrutnie się wierciło. :))
Teraz jest lepiej, choć zmęczenie przychodzi szybciej i senność dokucza. Ale jakoś dajemy radę. Przyznam jednak, że nie lubię być w ciąży. Może to wielu zbulwersować, ale ani za pierwszym, ani za tym razem nie nazwałabym tego czasu najpiękniejszym. Nie narzekam, stwierdzam fakt i dzielę się uczuciami :) Dzięki Bogu jednak, że możemy drugiego maleństwa oczekiwać. A że tak to wygląda?... Najpiękniejsze owoce wymagają trudu.
Ignac (za 2 tyg skończy 1,5 roku) póki co nie czai jeszcze sytuacji i na moje uwagi, aby uważał na mamy brzuszek bo tam jest dzidziuś, odpowiada potrójnym "nie" ;) Za to robi coraz większe postępy w mowie. Po swojemu gada jak najęty, a po polsku też mu coś wychodzi:
* ato - auto
* apa - lampa
*aba - żaba
*aty - kwiaty
*buty - buty
* tyty - pociąg
i kilka innych, za każdym razem brzmiących nieco inaczej.
Jego pasją są samochody, książeczki i place zabaw. Potrafi samodzielnie jeść, pić ze słomki i zwykłego kubeczka, choć ten ostatni wymaga jeszcze ćwiczeń. Nocnik wrócił do łask i pomalutku zaczyna biegać bez pieluchy. A my za nim ze szmatą ;)
Tyle wieści.
Pozdrawiamy!

Pielucha to podstawa

2009-09-08T21:47:00.003+01:00

Jak wiadomo, w życiu małego dziecka sucha pielucha to, zaraz obok jedzenia i spania, najważniejsza sprawa na świecie. Zresztą nie tylko w życiu dziecka, ale i jego rodziców.
Ignac niedługo nie będzie ich już potrzebował (taką mam nadzieję) a ja jednak nie przestaję o nich myśleć.
Do tej pory używaliśmy tych jednorazowych, powszechnie zwanych pampersami. Z reguły takie pieluszki kojarzą się z komfortem. Ja jednak już od pierwszego dnia, przy każdej zmianie pieluszki, czuję dyskomfort. Wiąże się on z poczuciem pewnego rodzaju wstydu, który na początku dotyczył głównie ilości zużytych pieluch wyrzucanych każdego dnia do kosza. Wtedy jeszcze nie wiedziałam co mogłabym z tym zrobić.
Teraz oczekujemy na drugiego maluszka. To zmusza mnie do przemyśleń, weryfikacji decyzji, sposobów postępowania, zdobytego przy pierwszym dziecku doświadczenia. Wielu zmian nie zamierzam wprowadzać, ale jedną na pewno. Zamieniam pieluchy jednorazowe na te wielorazowego użytku.
Jeszcze niedawno te drugie kojarzyły mi się z zasikaną tetrą, ceratami, masą prania, prasowania, składania. Nie sądziłam, że to mogło się zmienić od czasu, kiedy kilkanaście lat temu przewijałam w taki sposób mojego młodszego brata ciotecznego. A jednak. Pieluszki wielorazowego użytku zmieniły się nie do poznania.
Nie będę opisywać szczegółów, można je znaleźć w sieci, choćby tutaj. Na razie jeszcze czuję trochę zagubiona w tym temacie, ale mam jeszcze kilka miesięcy, aby dokonać odpowiednich zakupów. Mam nadzieję, że przestanę wreszcie się wstydzić wyrzucając tony "pampersów". Wbrew pozorom też zaoszczędzę i co najważniejsze - maluszek będzie miał lepsze warunki do zdrowego rozwoju.

Się doczekaliśmy!!!

2009-07-26T19:51:00.003+01:00

Już przeprowadzeni! Od tygodnia! Co prawda remont jeszcze trwa - drobna wykończeniówka, ale da się już mieszkać! Uff, co za ulga. Nie ma to jak "na swoim"!
Czeka nas jeszcze troszkę pracy i zakupów. Póki co z zaproszeniem się wstrzymujemy. Nie ma po prostu gdzie posadzić tyłków, a szczególnie te gościnne chcielibyśmy przyjąć należycie i z szacunkiem ;)
Na Ignaca zmiany podziałały rewelacyjnie. Poza małym przebudzeniem na kaszę około 6 rano, śpi potem do 8-9. Rewelacja! Poza tym rozkochał już w sobie wszystkie panie sąsiadki, które same mają już 20-letnich wnuków. Generalnie czekały z utęsknieniem na naszą przeprowadzkę - młoda krew wniesie trochę żywiołu do bloku. Ja ze swojej strony też z sąsiadek jestem zadowolona. Mieszkanie ze straszymi ludźmi ma te plusy, że nikt nie hałasuje, nie awanturuje się no i człowiek jakoś mniej obco się czuje. Tym bardziej, że niektóre pamiętają jeszcze jak Janusz dziecięciem był ;)

No i jeszcze jedna dobra wiadomość. Jeżeli Pan Bóg pozwoli to w marcu 2010 Ignac - tuż przed swoimi 2 urodzinami - zostanie starszym bratem :)
Obecnie rozpoczynamy ósmy tydzień ciąży, więc przed nami jeszcze dłuuga droga. Prosimy o modlitwę.
Pozdrawiamy.
Foty z mieszkania będą, jak je w końcu urządzimy i posprzątamy.

Różne takie

2009-06-16T11:16:00.002+01:00

Maj i czerwiec mijają nam intensywnie. Niekoniecznie najradośniej.
Ignaca co krok dopadają choróbska - nie wiem dlaczego zawsze w weekendy, gdy jest utrudniony kontakt ze służbą zdrowia. Obecnie zaliczmy zapalenie krtani i pierwszy antybiotyk.
Za to chodzenie idzie coraz lepiej - w domu żaden zakręt ani próg nie są już przeszkodą, a i na dworze radzimy sobie coraz lepiej.

Matka już prawie po intensywnej sesji - pierwszy raz w życiu same piątki w indeksie - warto było się zapisać na studia choćby tylko dla tej chwili ;)

No i nieszczęsny remont - pechowy jakiś - ślimaczy się niemiłosiernie. Już nawet tam nie zaglądam i nie pytam... Jak nie w lipcu to w sierpniu...

Tylko czasem uda się złapać chwilę oddechy i słońca i odetchnąć.
Ostatnio na ten przykład nad lubelskim Zalewem.

Marzę o takich chwilach choćby przez tydzień. Może fachowcy i lato będą łaskawe...

Jeszcze raczkujemy

2009-05-19T10:14:00.003+01:00

choć pierwsze, dość chwiejne kroki już za nami.
Mowa zarówno o Ignacu jak i naszym małżeństwie, które dziś kończy 2 lata.

To był maj...

W naszym życiu szykują się kolejne zmiany. Jesteśmy w trakcie remontu naszego małego mieszkanka na LSMie i z początkiem lata mamy nadzieję się tam przeprowadzić. Wreszcie będę miała swoje garnki w swojej kuchni :)
Ignac zaczął stawiać pierwsze kroki, choć nadal woli przemieszczać się na czworaka.
Dużo spacerujemy, bywamy w parkach, zawieramy nowe znajomości z dziećmi, które z daleka są jednak sympatyczniejsze. Przy bliższym kontakcie Ignac okazuje się być maminym synkiem i beksą. Co mamę raczej martwi.
Piaskownica powoli oswajana, jak i inne atrakcje placów zabaw. Może z czasem i towarzystwo mamy czy taty przestanie wystarczać. Oby!

Życzymy sobie coraz pewniejszych, odważnych kroków, mnóstwa miłości, cierpliwości i pokory. O modlitwę prosimy, za wszelkie wspracie dziękujemy.
Pozdrawiamy i zapraszamy w lipcu na parapetówkę :)

Mamy 2 lata :)

Przeczytane

2009-04-13T22:47:00.005+01:00

Miniony Wielki Post sprzyjał w naszym domu lekturze.
Ignac "czyta" namiętnie wszystko co mu wpadnie w rączki (musi po rodzicach to ma), a rodzice wydzierają sobie nabyte nowości. O ile Ignacowi można jeszcze zabronić czytania w nocy z latarką pod kołdrą, o tyle na nas w tej kwestii nie ma bata, co skutkuje poranną, większą niż zazwyczaj, nieprzytomnością.
Oto ostatnie przyczyny niedospania:

"Pierścień rybaka" Jean Rasapil

"Pasjonująca, znakomicie napisana powieść, w której sprawność w pisarskim rzemiośle idzie o lepsze z erudycją. Jean Raspail udowadnia, że prawdziwe dzieje Kościoła są bez porównania ciekawszym materiałem na nowoczesny thriller, niż wydumane i naciągane demaskacje, produkowane przez ludzi słabo w tych dziejach zorientowanych. To lepsze niż "Kod Leonarda da Vinci"!"
Rafał Ziemkiewicz.

"Paradyzja" Janusz A .Zajdel

"Nie wiem czy warto opisywać cokolwiek. Nie wiem czy nawet można by nie zepsuć czytającemu frajdy. Trudno zaufać i wydać kilkadziesiąt złotych na książkę, która wyszła spod pióra chyba ze 20 lat temu i nawiązuje do stanu rzeczy jakie działy się za "komuny". A jednak drogi czytelniku nie zawiedziesz się na pewno. Kolonia planetarna, gdzieś w odległym zakątku galaktyki, z własnymi prawami i obyczajami. Jednak ogólnoplanetarny rząd podejrzewa łamanie praw człowieka. Zostaje wysłany pisarz z misją odnalezienia poprzedniego inspektora, jak i dowiedzeniem się jak najwięcej o stacji planetarnej. Tak się zaczyna podróż do Paradyzji..."
Sławomir Sikorski

Polecam!!!

Wielkanocnie

2009-04-10T10:44:00.003+01:00

" Nie zna śmierci Pan żywota..."

I to jest nadzieja dla nas.
I tej nadziei się trzymajmy.
Teraz i zawsze.
Takie serdeczne życzenie Wielkanocne!

Roczny staż zakończony!

2009-04-02T20:42:00.005+01:00

Mam na myśli staż rodzicielski.
Okres niemowlęctwa Ignacowego zakończył się i tym oto sposobem nasze dziecko wkroczyło ( a raczej wciąż jeszcze - wraczkowało ;) w kolejny etap życia.
No synu, to nie przelewki!
Rośnij nam zdrowo i szczęśliwie!

Dziękujemy za życzenia i wszelkie przejawy pamięci!

Zamykam bloga

2009-04-01T09:41:00.002+01:00

jw
Pozdrawiam!

ps. to był tylko taki "1-kwietniowy" żarcik :)))))))))))))))))))))))))))))))))))

3 lata

2009-02-04T06:50:00.002Z

4 lutego 2007 pierwszy raz spotkałam mojego, wtedy jeszcze przyszłego, męża. A zima tamtego roku była baaardzo ostra. Nie zapomnę jej do końca życia i nigdy nie pojmę skąd mieliśmy tyle determinacji aby na pierwszych randkach łazić po mrozie przez kilka godzin.
Nigdy też nie zrozumiem dlaczego zdecydowałam się spotkać z facetem poznanym przez internet.
To dopiero trzy lata, a ja mam wrażenie co najmniej piętnastu. Może dlatego, że naprawdę wiele się przez ten czas wydarzyło.
I za to wszystko dziękuję Panu Bogu i Tobie, Kochany.

Mama Ignaca wróciła do kuchni :)

2009-01-27T23:30:00.003Z

Zapraszam serdecznie. Niebawem kolejne nowości. Tym razem coś na urozmaicenie codziennych dań.

A jednak znów studentka!

2009-01-20T21:02:00.004Z

Od lutego Ignac będzie miał mamę studentkę. Nie wiem jak on, ale ja bardzo się cieszę...

Troszkę nas nie było, ale wygląda na to, że nikt nie tęsknił ;)

Nowy Rok rozpoczął się w naszej Rodzinie pod znakiem zęba. W ostatnich dniach starego 2008 Ignac objawił światu skrawek swojej lewej dolnej jedynki. Nie obyło się bez trzydniowego płaczu i marudzenia. Kolejne objawienia chyba w drodze, trochę bardziej spektakularne bo z gorączką. Ileż to się człowiek już od niemowlęctwa nacierpieć musi przez te zęby...
Co więcej, dla nas starych Rodziców też rok zaczął się zębowo - ojciec na szczęście ma już za sobą stresujące wizyty u dentysty-sadysty. Matka się zbiera w sobie...

Ale skończę ten nieprzyjemny wątek. Nowy Rok przyniósł ze sobą wiele nadziei, pomysłów i energii (cóż za modne słowo ostatnimi czasy). Co do postanowień - osobiście mam tylko jedno - zadbać o więcej spotkań z ludźmi face to face. Bo coraz łatwiej zadowolić się tymi wirtualnymi - nawet jeśli są on line. I to mnie zaczęło niepokoić.

Poza postanowieniem są jeszcze marzenia, ale o tych, póki co, cicho sza... Niech się po prostu spełniają. Nam wszystkim.
A Tomciowi W. z okazji urodzin wszystkiego pięknego!

Świąteczne życzenia!

2008-12-15T21:44:00.009Z

Ponieważ czasu coraz mniej, pozwalam sobie już teraz złożyć Świąteczne Życzenia.

Wszystkim Przyjaciołom,
Dużym i Małym,
znajomym i nieznajomym gościom tej stronki:

Udało się!!!

2008-12-04T14:27:00.002Z

Kochani! Mam dobre wieści!!!!
Jak pisze Jusia: " udało się zebrać pieniądze na rozpoczęcie leczenia i wczoraj Adaś miał już zabieg. Z rana dostaliśmy wiadomość, że jest w dobrej formie, leży, dużo pije, śpiewa i mówi wiersze. Jutro wracają!
Bardzo serdecznie dziękujemy Wam za odzew i wielkie serce, za każdą wpłatę i wsparcie duchowe. Miejmy nadzieję, że to definitywny koniec problemów, że rak się nie wznowi i Adaś będzie mógł cieszyć się życiem tak jak każde dziecko powinno. Pamiętajcie o Nim w modlitwach, wpłaty nadal można przekazywać na konto, bo potrzeby są ogromne, wszystkie wizyty i konsultacje w Londynie wymagają dużych nakładów finansowych, ale pożar ugaszony!

Jesteśmy ogromnie wzruszeni i jeszcze raz dziękujemy Wam z całego serca. Przekażcie podziękowania również dla Waszych znajomych, ten łańcuch dobroci jest przeogromny.
I niech trwa!"

Pilnie potrzebna pomoc!!!

2008-12-02T10:56:00.004Z

Być może niektórzy znają już historię Adasia Aftyki. My mieliśmy okazję poznać go osobiście.
Od ponad 3 lat Adaś walczy z nowotworem siatkówki. Dzięki pomocy wielu osób udało się zebrać potrzebne pieniądze na leczenie Adasia w Londynie - w szpitalu Moorfields Eye Hospital u dr Johna Hungerforda.

Rak okazał się silniejszy od Adasia - mimo świetnej opieki w Centrum Zdrowia Dziecka i w Londynie potrzeba było usunąć jedno oko. Pocieszaliśmy się, że drugie oczko jest zdrowe, że Adaś w miarę normalnie poznaje świat, rozwija się, uczy.

Niestety kilka dni temu nadeszła wiadomość, że wzrok Adasia gwałtownie się pogorszył. Badania w Centrum Zdrowia Dziecka potwierdziły, że nowotwór znów zaatakował. Trzeba usunąć drugie oko.

Babcia Adasia, która opiekuje się chłopcem, po raz kolejny nie poddała się. Od kilku dni są znów w Londynie. Okazuje się, że jest ostatnia szansa na uratowanie wzroku Adasia. Na koncie Stowarzyszenia Tęcza, które opiekuje się m.in. Adasiem, nie ma wystarczających środków na zabieg. Potrzeba na środę 3 grudnia zebrać 15000 (piętnaście tysięcy) funtów brytyjskich, aby szpital podjął się leczenia Adasia.

Jeśli możecie pomóc - pomóżcie. Pieniądze można wpłacać na konto Stowarzyszenia Tęcza:

24 1140 1010 0000 3198 7500 1010

koniecznie z dopiskiem "na leczenie Adasia Aftyki".

PS. Historię Adasia poznacie na stronach:
http://aftyka.blog.onet.pl/
http://www.tecza.org/art.php?dzial=apel

Myślałam, że jestem, a okazuje się, że mogłam być w błędzie...

2008-11-09T23:04:00.002Z

Rzecz dotyczy mojego wykształcenia.
Myślałam, że po ukończeniu mojego kierunku studiów mam wykształcenie pedagogiczne i mogę być nauczycielem.
Ponieważ moje życie potoczyło się tak a nie inaczej, do tej pory nie miałam okazji formalnie pracować w zawodzie. Teraz, gdy chcę podjąć studia poszerzające moje kwalifikacje okazuje się, że być może żadnych kwalifikacji nie mam... Być może, bo nigdzie i nikt tego potwierdzić mi nie chce.
Konkretnie chodzi o zaświadczenie, które trzeba złożyć wraz z innymi dokumentami, aby dostać się na pewne studia podyplomowe.
Normalnie, chyba od 2003 roku, jeżeli ktoś robił kierunek o profilu pedagogicznym, ma w dyplomie wpisane, że kwalifikacje do wykonywania zawodu nauczyciela posiada. Albo ma oddzielne zaświadczenie, że skończył kurs pedagogiczny. Ale ja kończyłam studia w 2002... To było jakoś tuż przed lub w czasie reformy szkolnictwa wyższego. I w żadnym, uznawanym przez komisję rekrutacyjną dokumencie nie stoi, że jestem nauczycielem.
Nie byłoby problemu, gdyby taki świstek można było otrzymać. Choćby na postawie przedmiotów w indeksie. Ale nie można. I w tym tkwi problem.
Na KUL mnie nie przyjęli.
Czy przyjmą na UMCS? Nikt mi tego zagwarantować nie może. Bo nie wiadomo, czy mogę wykonywać zawód nauczyciela.
Nie wiem tego ja, nie wiedzą w dziekanacie, nie wiedzą w komisji rekrutacyjnej...
Nie będę publicznie przeklinać.
Dlatego skończę ten wątek.

7

2008-11-02T12:07:00.004Z

1. Od 2 tygodni, po dwumiesięcznej "przerwie" jestem na urlopie. Pomysł z powrotem do pracy okazał się niewypałem. Tak więc póki co - wychowawczy.

2. Za nami kolejna pociągowa wyprawa, tym razem w okolice Bydgoszczy i Torunia. Weseliliśmy się z kuzynem Grzegorzem i jego żoną. Przy okazji przedstawiłam mojemu mężowi i synowi część Rodziny. I piękne Chełmno.

3. Ignac czyni kolejne postępy. Pisałam już wcześniej, że w odstawkę poszedł smoczek - pocieszyciel. Niedawno udało się też zamienić butelkę ze smoczkiem na kubek "niekapek" i wieczorną kaszę dawaną z łyżeczki. Z obsługą kubeczka Ignaś radzi sobie praktycznie samodzielnie. Na samoobsługę łyżeczki trzeba jeszcze poczekać.

4. Zębów ciągle brak.

5. Od kilku nocy próbujemy wyeliminować przerwy na picie i jedzenie. Bo było ciężko - pobudki średnio co 2-3 godz. Teraz jest jeszcze ciężej, ale z innych powodów. Kupiliśmy więc zatyczki do uszu. Na razie udało się przetrzymać bez wstawania do Ignaca od 19 wieczorem do 4 rano. Dla nas to sukces. A nocnego płaczu coraz mniej. Będzimy walczyć do skutku (czyli do osiągnięcia godziny 6 rano, która i tak jest dla nas środkiem nocy ;)

6. Co do innych osiągnięć: nasz słodki, ponad 9 kg ciężarek zaczął się przemieszczać - póki co jeszcze do tyłu, ale robi dzielne przymiarki do raczkowania. I sprawia mu to wielką frajdą. Nam też miło patrzeć.

7 - tyle miesięcy za nami. Podobno siódemki bywają kryzysowe... Siedmiomiesięczne zmęczenie daje się we znaki. I coraz bardziej doskwiera nam brak babć, dziadków i ciotek, którym możnaby podrzucić syna choćby na chwilę. Ale co tam, najważniejsze, że mamy siebie.

...

2008-10-01T18:17:00.002+01:00

Pół roku temu, mniej więcej o tej porze, leżałam na szpitalnym łóżku i zastanawiałam się kiedy to mój syn w końcu zechce objawić się światu. Długo czekać nie trzeba było, bo już następnego dnia mogliśmy go oglądać w całej noworodkowej okazałości.
Czas generalnie pędzi jak szalony, ale od kwietnia przybrał prędkość zawrotną.
Podobno narodziny dziecka przewracają życie rodziców do góry nogami. My chyba przeżywamy to nieco inaczej - narodziny Ignaca ustawiły nasze życie na właściwych torach i nadały głębszy sens.
Pomimo ogromnego zmęczenia, czasem zniechęcenia, a może i rozdrażnienia, każdego dnia dziękuję Bogu za Ignaca. Bo każdy dzień jest teraz niespodzianką, cudem i radością towarzyszenia małej istocie w jej rozwoju i wzrastaniu.

A do tego wszystkiego mam wrażenie, że i my sami dojrzewamy - jako małżeństwo, jako rodzice i po prostu jako ludzie.
Żeby jednak nie było zbyt refleksyjnie dorzucę kilka nowinek.
Od połowy października znowu będę miała więcej czasu i siły dla mojego męża, synka, domu, rodziny i znajomych. Zdecydowałam się wziąć urlop wychowawczy i bardzo mi z tą decyzją dobrze. Januszowi z firmą idzie coraz lepiej, dodatkowo szykują się nowe atrakcyjne projekty więc póki co w miarę spokojnie patrzymy w przyszłość.

Co do Ignaca - nie spodziewałam się, że nauka siadania i przemieszczania się pójdzie w tak zawrotnym tempie. Z ostatnich nowo nabytych umiejętności wyliczę choćby pełzanie do tyłu.
Do tego moje dziecię kilka tygodni temu stwierdziło, że ze smoczkiem można się już pożegnać i samodzielnie odstawił uspakajacza. No to mamy jeden problem z głowy.
Ciekawe co przyniosą kolejne miesiące?

Mama Ignaca w kuchni

2008-09-06T19:55:00.005+01:00

Serdecznie zapraszam do odwiedzenia mojej nowej strony, na której dzielę się naszą kulinarną codziennością.
http://mamaignacawkuchni.blogspot.com

"B" jak...

2008-09-01T17:18:00.002+01:00

... "baba" albo "baobab". "Abba" co prawda nie na "b" ale też dość częste. To pierwsze próbki Ignaca w posługiwaniu się mową ojczystą. Ćwiczy zawzięcie i nie zostawia suchej nitki na śliniaku ;)
Pozdrawiamy wszystkie baby ;)

Ignac globtroter

2008-08-13T17:28:00.005+01:00

Ufff, bagaże rozpakowane, brudy poprane... Po naszej podróży pozostały już tylko wspomnienia a Ignacowi zdjęcia :) Wielka wyprawa na podbój Berlina zakończona sukcesem!
Jak się okazuje podróżowanie pociągiem z małym dzieckiem nie jest takie uciążliwe, pod warunkiem, że nie ma się zbyt dużo bagażu, że ma się składany wózek i zamontowany do tego fotelik-bujaczek. No i odrobina szczęścia też się przydaje.
Dobrze też, że są przedziały "dla podróżnych z dzieckiem do lat 4" - co prawda nie zawsze na wyłączność, ale generalnie dostępne nawet w zatłoczonym pośpiesznym.
Berlin jakoś specjalnie nas nie zachwycił, ale pojechaliśmy tam bardziej ze względów
rodzinnych niż turystycznych. Ciotka Ignaca poszła za Niemca i wydarzenie to trzeba było uczcić swoją obecnością. Państwo młodzi zapewnili różnorodne atrakcje jak m.in. wieczorny przejazd limuzynami w celu odwiedzenia reprezentacyjnych miejsc. Dwie fury wzbudziły ogólne poruszenie także wśród pieszych - niektórzy członkowie naszej rodziny przy wysiadaniu z wozu zostali "na wszelki wypadek" obfotografowani. Być może będzie można ich zobaczyć w niemieckim wydaniu "Party" ;)

Ignac całą podróż i wszystkie nowości (liczne spotkania z rodziną, nowe łóżko, smaki, zapachy i odgłosy) przyjął z iście ignacjańskim spokojem i śmiało można powiedzieć, ze bym najmniej narzekającym weselnikiem.

Po powrocie wiele czasu na odpoczynek nie było. Dziś wizyta kontrolna w przychodni i szczepienie. Obyło się bez wielkiego płaczu. A osiągnięcia naszego syna to: 8000g wagi i 67 cm długości. Pani doktor pochwaliła i pozwoliła wprowadzać nowe pokarmy. Pierwsze próby poczyniliśmy już kilka dni temu i dlatego to oficjalne pozwolenie bardzo nas ucieszyło. Ignaca chyba też bo wszamał jabłko, aż mu się uszy trzęsły.
Matka może więc spokojniej wracać do pracy (co nastąpi już w poniedziałek, niestety :(
Wakacje więc za pasem. Ale z podróży nie zamierzamy rezygnować. Następne plany na Otwock jeszcze w sierpniu. Oczywiście pociągiem. :)

Państwo Młodzi.

Ignac cieszył się powodzeniem wśród rodziny.

Z Babką Emilią

Z ciotką Młodą.

Zwiedzając Berlin.

Imieninki

2008-07-31T19:59:00.002+01:00

Kochany Nasz Synu!
Z okazji Twoich pierwszych imienin życzymy Ci tak pięknego i płomiennego serca jakie miał Twój Święty Patron. Wzrastaj w mądrości i sile i pamiętaj, że bardzo Cię kochamy.

Wybory

2008-07-26T11:04:00.006+01:00

O te życiowe chodzi.
Po powrocie z Ostrowca miała być szersza relacja z pobytu, ale jakoś tak się złożyło, że życie nam się trochę poprzekręcało do góry nogami. Wyglądało na to, że wszystko co było lub miało być postawione na głowie już tak zostanie. Ojciec Ignaca w nowej pracy, Matka szykująca się do zmiany zawodu na wyuczony, Ignac pod opieką niańki... Wychodzi jednak na to, że staniemy znowu na nogi, bogatsi o kolejne doświadczenie męki dokonywania wyborów. Bo jak się okazuje, pozycja wyrobnika w niezbyt dobrze zorganizowanej firmie nie jest taka atrakcyjna (ojciec), stare śmieci choć niezbyt lubiane są już oswojone (matka), a przekonać się do obcej niani nie jest łatwo (oboje). Tak więc zmiany nas czekają, ale nie wydają się już tak straszne i wielkie.
Tyle tytułem tytułu.

Czas na głównego bohatera tej powieści. Dla naszego syna każdy dzień przynosi jakieś zmiany i każda nowa sytuacja jest wielkim wydarzeniem, które potem trzeba jeszcze przetrawić wewnętrznie - nowe miejsca do spania, nowy wózek, nowi ludzie, otoczenie, samochody, sapiące autobusy, pociągi, upały, ulewy... Wszystko to odbija się później w nieprzespanych nocach, płaczu, marudzeniu. Z drugiej strony jak się okazuje nowe miejsca są zachętą do wypróbowania nowych możliwości. Oto one:
- przekręcanie się na boczek - w tempie ekspresowym zwłaszcza w kierunku matki w celu spożycia posiłku;
- obroty wokół własnej osi z przewagą kierunku przeciwnego do wskazówek zegara;
- krzyki i piski modulowane imitujące niezwykle emocjonującą wypowiedź (najbardziej emocjonujące są rozmowy o 5 rano);
- łapanie wszystkiego, co pojawi się w okolicy rączek;
- rwanie się do siedzenia;
- ssanie rączki oraz wszystkich paluszków po kolei, także nie swoich;
- wybuchy śmiechu;
- wybuchy płaczu;
- mostek, który najlepiej wychodzi na przewijaku.

Kolejnym doświadczeniem (bardziej dla matki karmiącej) jest podawanie jedzenia w najróżniejszych miejscach:
- polanka w lesie;
- cmentarz i park w Ostrowcu;
- pociąg relacji Ostrowiec-Wąchock;
- stacja kolejowa w Wąchocku;
- przystanek autobusowy w towarzystwie ulewy;
- kościół podczas Mszy Świętej.

Jak wynika z powyższego spisu wakacje w Ostrowcu minęły nam ciekawie i twórczo.
Ciekawe co przyniesie kolejny planowany wyjazd do Berlina. Już się boję ;)

Kolegiata Cystersów w Wąchocku

W drodze z Denkowa do Ostrowca
Ignac podróżnik
Ignac w wolnym czasie

Wakacje w Ostrowcu

2008-07-09T19:32:00.002+01:00

Od tygodnia byczymy się w Ostrowcu u Dziadków Ignaca. Wolnych dni wakacyjnych pozostało niewiele, więc korzystamy ile się da. Niebawem, bo już od przyszłego tygodnia czekają nas duże zmiany - najpierw Tata Ignaca rozpoczyna pracę poza domem, a od połowy sierpnia Mama wraca do roboty. Ignac, póki co niczego chyba nie świadom, dzielnie stawia czoła światu i codziennie odkrywa siebie i otaczającą go rzeczywistość.

Tyle w wielkim skrócie. Po powrocie do Koziołkowa, na ile czas pozwoli, dodam trochę szczegółów i jakieś foty.

Pozdrawiamy.

Kilogram obywatela więcej

2008-06-25T15:31:00.004+01:00

Dzisiaj Ignac był po raz drugi na szczepieniu. Zmierzony i zważony został pochwalony przez panią doktor za ładne wyniki: porządny kilogram więcej i 5 cm na plusie. Dodatkową pochwałę otrzymał za ładne trzymanie główki. Niestety nie zdążył poczuć dumy bo zasnął zaraz po opuszczeniu gabinetu. I spał przez bite 3 godziny, a nieczęsto mu się to teraz zdarza. Za to coraz częściej lubi sobie pokrzyczeć. Szczególnie wtedy gdy jest kładziony. Woli chodzić. A że jeszcze sam nie potrafi to chodzą jego rodzice. Świat widziany z pozycji pionowej jest o wiele ciekawszy! Na szczęście jest chusta, bo noszenie prawie siedmiu kilogramów na rękach już po niedługim czasie staje się katorgą. Polecamy wszystkim umęczonym Rodzicom. I pozdrawiamy!

Wiek balzakowski

2008-06-19T20:36:00.013+01:00

Tak, tak, kończą się dla matki Ignaca lata młodości ;) Z dniem jutrzejszym przekroczę 30, która nie tylko może z powieścią Balzaka się kojarzyć, ale i graficznie kształtom rubensowskim podobna. {o30=
Przydałyby się jeszcze włosy tycjanowskie do pełni statusu kobiety dojrzałej, co by nie powiedzieć matrony ;) Ehhh, czyżby jakaś depresja około urodzinowa?
Ale co tam. Narzekać nie można, bo tak naprawdę nie ma powodów. Matka Ignaca jest przede wszystkim kobietą szczęśliwą i tej wersji będę się trzymać.

Ignacy póki co nie wstydzi się jeszcze swojej starej matki i na spacery, do ludzi chętnie z nią wychodzi, a raczej wyjeżdża. Choć ostatnimi czasy częściej z Tatą.
Poza tym, powoli zaczyna rozumieć, o co biega z tą nocą i czasami udaje mu się nawet przespać 7 godzin za jednym zamachem. Grzeczny chłopak.
Warto też odnotować, że Ignac był po raz pierwszy u fotografa w celu wykonania foty paszportowej. A że obecne przepisy przykazują powagę na takowym zdjęciu biometrycznym, synio zachował się jak należy.

Generalnie Ignac ma się dobrze. Ważenie i mierzenie dopiero za tydzień, ale nie wygląda na to, żeby chudł. Coraz bardziej zaczyna interesować się otaczającym go światem o czym zaświadczyć mogą poniższe fotki.

Póki co powodzeniem cieszą się zabawki wisząco-grzechoczące.

Po stoczonej walce z misiem trzeba odpocząć.

Czasem udaje mi się coś potrzymać.

Co by tu zmajstrować?

Na koniec dzielimy się radosną wieścią, że z początkiem czerwca narodził się w stolicy mały Kacperek. Modlimy się o jego szybki powrót do domu. A dzielnych Rodziców pozdrawiamy.

Mam marzenie

2008-06-12T09:22:00.005+01:00

"WITAJCIE!!!
Zapewne słyszeliście już kiedyś o fundacji "Mam Marzenie". Spełnia ona marzenia śmiertelnie chorych dzieci.
Jednym z marzycieli jest Mateuszek Lang ze Szczecina.
27.04.2008 skończył 8 lat, prawdopodobnie były to jego ostatnie urodziny.
Jego marzeniem jest dostać pocztówki od wielu ludzi. Jeśli macie chwilkę czasu, kupcie pocztówkę, napiszcie kilka miłych słów i wyślijcie mu.
Was to będzie kosztowało niewiele, a dla niego będzie znaczyć ogromnie dużo.

Oto adres:

Mateuszek Lang
ul. Wiślana 37
70 - 885 Szczecin

Roześlijcie tą wiadomość do kogo się da i
ślijcie kartki ze wszystkich stron świata!!!"

Info na stronie: http://www.mammarzenie.org/newspolska/2008/mateusz.php

Instrukcja obsługi komentarzy :)

2008-06-11T22:39:00.000+01:00

Dochodzą mnie słuchy, że się nie da...
Po wejściu w opcję "komentarze" i umieszczeniu tekstu w okienku należy wybrać tożsamość.
Dla blogowiczów z Bloggera jest pierwsza opcja.
Druga sama nie wiem dla kogo przeznaczona ;)
W trzeciej "Nazwa/adres URL" wystarczy wpisać imię lub swoją nazwę (adres nie jest konieczny).
Ostatnia dotyczy tych, co chcą pozostać anonimowi.
I tyle.
Proponuję spróbować. Brak komentarzy uznam za faktyczną usterkę i to będzie mój ostatni wpis ;)

68

2008-06-04T19:37:00.000+01:00

W taki rozmiar ubranek wskoczył Ignaś na początek trzeciego miesiąca. Nie ma to jak mleko matki :)

Optymistyczniej...

2008-05-29T22:06:00.000+01:00

...się zrobiło odkąd słońca więcej.

Po nadzwyczajnie długim tygodniu spędzonym w domu wytoczyliśmy się w końcu na spacerek. Dla Ignacego spacer oznacza spanie - oczy zamyka wraz z przekroczeniem progu domu. Jeżeli tylko mamy czas takie wyjście może trwać nawet 5 godz. Osobiście nienawidzę obchodzenia w kółko alejek parkowych, dlatego często wybieram sobie jakiś w miarę odległy cel, gdzie można dziecię spokojnie nakarmić, przewinąć i wrócić do domu bez pośpiechu. A takie pchanie wózka po lubelskich wzgórzach jest całkiem niezłym treningiem.

Pozostając w turystycznym temacie trzeba zaznaczyć, że Ignac odbył swoją pierwszą podróż pociągiem na trasie Lublin - Świdnik. I wygląda na to, że to nie koniec, bo w najbliższych miesiącach planujemy dłuższe trasy.

A w Świdniku Ignaś był po raz pierwszy na urodzinowej imprezie u Franka. Było mnóstwo dzieciaków i nie wypada wspominać, które z nich było najgrzeczniejsze, najmniej hałaśliwe i rozbiegane ;)

I tak oto zbliżamy się małymi kroczkami do początku trzeciego miesiąca. Ciągle trwamy w zadziwieniu nad tajemnicą tego naszego małego człowieczka i dziękujemy Najwyższemu za ten cudny dar. Póki co człowieczek śle nam piękne uśmiechy i powoli zaczyna gaworzyć. Czasem też pokarze figę z makiem.

Pozdrawiamy.

Się dzieje!

2008-05-13T12:10:00.000+01:00

Za nami mnóstwo nowych wrażeń.

Przez kilka dni Ignac gościł Babkę Emilię (proszę się nie oburzać, Babka sama chce być babką zwana). Widać przypadli sobie do gustu, bo Babka rwała się do wnuka, przewijała, woziła i usypiała, a on nie protestował. A i Rodzice skorzystali na tym - fajnie było o 5 rano podrzucić Babce Ignaca i spokojnie spać dalej :)

11 maja Ignac otrzymał Sakrament Chrztu Świętego. W Uroczystości tej towarzyszyła mu spora gromadka Rodziny i znajomych. Dziecię spało cały czas, także podczas późniejszego obiadu. Matka miała cichą nadzieję, że to wpływ Sakramentu i już mu tak zostanie... Nie zostało.
Wszystkim Miłym Gościom za przybycie, modlitwę, życzenia i prezenty serdecznie dziękujemy.

Dzisiaj mamy za sobą wizytę u ortopedy. Lekarz dość lakonicznie oznajmił "niewielkie opóźnienie w rozwoju stawów biodrowych" i przepisał majty. Mamy mieszane uczucia. Tym bardziej, że podobno można je kupić tylko w jednym sklepie.

W najbliższy piątek pierwsze szczepienie i jest nadzieja, że przez najbliższe kilka tygodni lekarzy już oglądać nie będziemy.

Pięć i pół

2008-05-10T14:11:00.000+01:00

Wczoraj wreszcie rozwiały się wątpliwości Rodziców co do osiągniętego przez Ignaca ciężaru własnego. Wątpliwości te narastały szczególnie w ostatnich dniach, gdyż chłopak dość żywiołowo domagał się dodatkowej porcji pokarmu, z czego Matka wywnioskowała, że biedne jej dziecko głoduje i z pewnością nie tyje a chudnie. Kiedy jednak lekarska waga wskazała 5500 można było odetchnąć wyciśniętą do granic możliwości piersią.

Wątpliwym natomiast pozostał nadal wzrost dziecięcia. Centymetrów ubyło i to aż 6! Matka nie przejęła się tym szczególnie, gdyż ubranka z metką 56 dawno już leżą w pudle "do oddania", a te na 62 powolutku stają się przyciasne. Natomiast Babka Emilia stwierdziła, że centymetr musiał pochodzić z Chin ;)

W wyniku błędnych obliczeń p.położnej szczepienie zostało przesunięte na następny tydzień, co nas aż tak bardzo nie zmartwiło. A Ignac dostał przykazanie intensywnych ćwiczeń na brzuszku w celu naprostowania "lecącej na prawo" główki (czyżby przygięciem tym wskazywał swoją orientację polityczną? ;)

Kończąc, szczególnie pozdrawiamy Manię i jej Rodziców. W zasadzie z pierwszej części tego postu można by zrezygnować podając link do Was ;)

Pierwszy post na pierwszy miesiąc

2008-05-02T16:07:00.001+01:00

Ponieważ noworodki i ryby głosu nie mają, pierwszy wpis przypada na pierwszy dzień niemowlęctwa :) Tak oto Ignac doczekał się swojego wirtualnego pamiętnika. Jest szansa, że przetrwa on próbę czasu i nie padnie jak inne blogi zakładane przez Matkę Ignaca.

Zatem Ignac skończył dziś miesiąc żywota i przyznać trzeba, że przez ostatnie 30 dni nie próżnował. Załadował ponad 300 pieluch i wypił pewnie ze 20 litrów mleka. O spaniu nie będziemy wspominać, bo tutaj chłopak trochę szwankuje, szczególnie w dzień i w okolicy 4 nad ranem (czym Matki swojej raczej o dobry humor nie przyprawia).

Poza tym charakter jego jest już dość widocznie nakreślony - uparty i niecierpliwy okrutnie. Ciekawe po kim, wszak jego Rodzice to niespotykanie spokojni ludzie...

W języku Ignaca wyróżniamy szczególnie dwa zwroty: Leeeee (co z francuska brzmi i oznacza mleko ;) oraz Gaaaa (niewiadomego pochodzenia, wyraża potrzebę zmiany pieluchy). Reszta pozostaje na razie tajemnicą.

Tak jak i każdy kolejny dzień.

Pozdrawiamy.